Ο κουμπάρος - Κώστας Ζάχος

Γεννημένος πριν 31 χρόνια (black jack κανονικό δηλαδή) με καταγωγή από το Μυρόφυλλο Τρικάλων, έκανε μια μικρή βόλτα στην Ελλάδα (είδε το φως στην Πτολεμαϊδα – μπουσούλησε στον Κέδρο Καρδίτσας – ανδρώθηκε και σπούδασε στο Ρέθεμνος), πριν φυσήξει τη φράντζα του και σταθεί επάξια να ανταλλάξει στέφανα κάπου στη βόρεια Κρήτη, κάποιο σούρουπο του Ιουλίου του σωτήριου έτους δυο χιλιάδες - βάλε και λίγο Θρύλο Gate 7 και το πέτυχες...

Οι μεγάλες του αγάπες είναι πολλές, η εξής μία: Η Βέρα που αναμένεται λίαν συντόμως να του φορέσει βέρα και να τον «μεταμορφώσει»... Τι-βι-ντι-γκλόν...

Από παιδί, βλέποντας τους παππούδες στα καφενεία, ονειρευόταν να μάθει τάβλι. Τα χρόνια κύλησαν, τα μαλλιά άσπρισαν (μερικά έπεσαν), τα ζάρια χορτάριασαν, τα πούλια γέρασαν και ξεπουπούλιασαν, η Πούλια παντρεύτηκε τον Αυγερινό, ο Κωστάκης μεγάλωσε, έγινε δάσκαλος (λεβεντιά!), αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας (-Τσύριε, τσύριε, να πάω στον γκαμπινέ; - το Μαρζώ μου εκάρφωσε τη μπιμπίκα στο μάτι...), αλλά τάβλι δεν έμαθε...

Οι μονομαχίες του με τον αδερφό του γαμπρού είναι επικές (9,5 στις 10 φορές κερδίζει ο Jason – συνήθως του γυρίζει κάτι 5-0 σε 5-7) και κουζουλαίνεται ο Ζάχοβιτς και τον φωνάζει «ευρύπρωκτο». (Μια φορά ο Κώστας έπιασε τη «μαμά» του brother στο πλακωτό και ο brother το κέρδισε διπλό...). Φανταστείτε ότι ο παγκόσμιος ταβλιστικός κανόνας «Χάσει – Κεράσει» ανατράπηκε γιατί δεν του έφτανε ο μισθός... Ξέρετε πόσο κάνουν σήμερα 2 καφέδες, επί 2 φορές την εβδομάδα, επί 52 εβδομάδες; Τι μισθό νομίζετε ότι παίρνουν κι οι δάσκαλοι...;

Πολιτογραφημένος Κρητικός (μετά από 12 συνεχή χρόνια στην Κρήτη έχει πάρει δικαίως την ιθαγένεια) και μιλάει άπταιστα την κρητική διάλεκτο... Που και που, όμως, για να μην ξεχνάει τις ρίζες του (και το αξάν του) κάνει μια νυχτερινή βόλτα στα Ηράκλεια και πίνει κανά σφηνάκι με τον αξεπέραστο πατριώτη του Τζονάρα, το μαλλιαρό. [Αυθεντικός διάλογος:] Μεσημεράκι Κυριακής, λιακάδα, πλατεία Κοράη, έρχεται η σερβιτόρα να πάρει παραγγελία από τον Τζονάρα: - Εσείς τι θα πιείτε; - Δύο μονούς εσπρέσσο για μένα! – Να σας φέρω καλύτερα έναν διπλό εσπρέσσο; - Όχι, όχι, ευχαριστώ, καλύτερα δύο μονούς εσπρέσσο σας παρακαλώ...)

Όταν με το καλό φορέσει τη Βέρα κορώνα στο κεφάλι του, ένα εξαιρετικό παιδί ψηλό, αδύνατο, με μαλλί Σταμάτης Γαρδέλλης και γυαλιά (τελευταία τό’ χει ρίξει στους φακούς, γιατί πέρασε μια - πω πω - ξανθιά από το μαγαζί και του είπε ότι είναι γόης) έχει τάξει να τους παντρέψει... Μετά, στο τραπέζι οι 2.000 καλεσμένοι θα ανάψουν πουράκλες για να το γιορτάσουν, γιατί τα πουλάμε στο μαγαζί και μας φέρανε τελευταία κάτι Αβάνας πρώτα, δεν πειράζουν στο λαιμό και τα κάπνιζε παλιά και ο Φιντέλ Κάστρο – Κάστρο λέγανε παλιά και το Ηράκλειο...

Στον ελεύθερο χρόνο του οδηγεί μια αθάνατη ηρωική Pandara που είναι μπονσάι αλλά δε μασάει, μιλάει μέρα νύχτα στο κινητό, παίζει νυχτερινό 5x5 με τους βετεράνους, χτυπάει με μια ρακέτα ένα κίτρινο μπαλάκι στην παραλία (Καταγγελία μπαλακίου: Τι σου φταίω ρε φίλε και με βαράς; Επειδή είμαι κίτρινο κι εσύ είσαι γαύρος;) και συλλέγει μανιωδώς εφημερίδες (αφού πρώτα τις ξεκοκαλίσει μέχρι Φαρμακείων...).

Αγαπημένος του ηθοποιός είναι ο Αλ Πατσίνο (α ναι και ο Ρόμπερτ ντε Νίρο), αλλά τελευταία δεν προλαβαίνει να βλέπει ταινίες γιατί τό ’χει ρίξει στις Επιδαύρους και στις Σαντορίνες (μια φορά είχε πάει και στο Λονδίνο, αλλά δεν πρόλαβε να δει όλο το Βρετανικό Μουσείο και θα ξαναπάει). Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, γκούχου γκούχου ο βήχας δεν κρύβεται...

Τα όνειρά του? Να πάρει ο Ολυμπιακός το Champions League, να περάσει κανά μάθημα στο ΦουΚουΣου, και να μάθει καλό τάβλι (φήμες αναφέρουν πως από Σεπτέμβρη παίρνει μετεγγραφή σε Σύλλογο των Αθηνών, για να διδάξει τάβλι στα παιδάκια των Β.Π. – πως λέμε Βασίλης Παπακωνσταντίνου; Venceremos, Κωστή μου, Venceremos…)

Τελευταία το έχει ρίξει στα γυμναστήρια, τα κολυμβητήρια, στις πεζοπορίες και στις δίαιτες, γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε του είπε ότι έχει μεγάλο στομάχι κι αυτός το πίστεψε...